പ്രണയം…
പ്രണയം നഷ്ടപ്പെട്ട മനുഷ്യൻ
പ്രണയം…
ഈ ലോകത്ത് മനുഷ്യന് ലഭിച്ചിട്ടുള്ള
ഏറ്റവും ആഴമുള്ള അനുഭവങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്.
പക്ഷേ ഇന്നത്തെ മനുഷ്യൻ
അതിനെ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് മുമ്പേ തന്നെ
അത് നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയാണ്.
നമ്മൾ ഇന്ന്
ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾക്കു പിന്നാലെ ഓടുകയാണ്.
പണം…
പദവി…
പ്രശസ്തി…
സുരക്ഷ…
മറ്റുള്ളവരുടെ അംഗീകാരം…
ഓരോ ദിവസവും
കൂടുതൽ നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
പക്ഷേ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം
നമ്മൾ ചോദിക്കാൻ മറക്കുന്നു.
ഇതെല്ലാം നേടുമ്പോൾ
നമ്മൾ എന്താണ് നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത്?
ഒരു മനുഷ്യൻ
ജീവിതത്തിൽ എല്ലാം നേടിയാലും…
അവന്റെ അരികിൽ
അവനെ യഥാർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കുന്ന
ഒരു ഹൃദയം ഇല്ലെങ്കിൽ…
അവൻ വിജയിച്ചവനോ?
അല്ലെങ്കിൽ
എല്ലാം ഉണ്ടായിട്ടും
ഉള്ളിൽ ശൂന്യമായ ഒരാളോ?
പ്രണയം…
അത് നമ്മളെ പൂർണ്ണമാക്കുന്ന ഒന്നാണ്.
പക്ഷേ നമ്മൾ അതിനെ
ജീവിതത്തിലെ ഒരു “extra” ആയി മാറ്റി.
സമയം കിട്ടിയാൽ…
മനസ്സുണ്ടെങ്കിൽ…
പ്രശ്നങ്ങളില്ലെങ്കിൽ…
അപ്പോഴാണ് നമുക്ക് സ്നേഹിക്കാൻ സമയം.
പക്ഷേ സത്യം അതിന്റെ വിരുദ്ധമാണ്.
പ്രണയം
സമയം കിട്ടുമ്പോൾ ചെയ്യേണ്ട ഒന്നല്ല.
അത് സമയത്തെ പോലും
വിലപ്പെട്ടതായി അനുഭവിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നാണ്.
ഒരു മനുഷ്യന്
ആരെയെങ്കിലും സത്യമായി സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്നുവെങ്കിൽ…
അത് അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന
ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിയാണ്.
പക്ഷേ ഇന്നത്തെ ലോകം
ആ ശക്തിയെ തന്നെ
ഒരു ദൗർബല്യമായി കാണുന്നു.
“Too emotional…”
“Over attached…”
“Practical അല്ല…”
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്
മനുഷ്യൻ തന്റെ ഹൃദയത്തെ തന്നെ
തള്ളിക്കളയാൻ പഠിച്ചു.
അതുകൊണ്ടാണ്
ഇന്ന് ബന്ധങ്ങൾ തകരുന്നത്.
പ്രശ്നം സ്നേഹക്കുറവ് മാത്രമല്ല.
സ്നേഹത്തെ ബഹുമാനിക്കാത്തതാണ്.
ഒരു കാലത്ത്…
ഒരു നോട്ടം പോലും
ഹൃദയം നിറയ്ക്കുമായിരുന്നു.
ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം പോലും
മനസ്സിൽ നിശ്ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുമായിരുന്നു.
ഇന്ന്…
ജീവിതത്തിൽ ഒരാൾ ഉണ്ടായിട്ടും
ഹൃദയം ഒറ്റപ്പെടുന്നു.
കാരണം
നമ്മൾ പ്രണയത്തെ അനുഭവിക്കുന്നത് നിർത്തി.
അതിനെ manage ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
സത്യമായ പ്രണയം
എപ്പോഴും സുഖകരമായ ഒരു ഇടമല്ല.
അത് നമ്മളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന
ഒരു അനുഭവമാണ്.
നമ്മൾ പണിതെടുത്ത മതിലുകൾ
ഒന്നൊന്നായി പൊളിച്ചുകളയുന്ന ഒന്നാണ് അത്.
നമ്മുടെ ego നെ
നിശ്ശബ്ദമായി ഉരുക്കുന്ന ഒരു ശക്തി.
നമ്മൾ അഭിനയിച്ചിരുന്ന
“ഞാൻ strong ആണ്” എന്ന മുഖം താഴ്ത്തി,
യഥാർത്ഥ മനുഷ്യനായി നിൽക്കാൻ
നമ്മളെ നിർബന്ധിക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥ.
അതുകൊണ്ടാണ്
പലരും പ്രണയത്തിൽ നിന്ന് മാറിനിൽക്കുന്നത്.
കാരണം…
പ്രണയം
നമ്മളെ നമ്മളായി തിരിച്ചറിയിക്കും.
പക്ഷേ ഒരു വലിയ സത്യം ഉണ്ട്.
നമ്മളെ മാറ്റാത്ത ഒരു ബന്ധം…
നമ്മളെ വളർത്താത്ത ഒരു സ്നേഹം…
നമ്മളെ കൂടുതൽ മനുഷ്യനാക്കാത്ത ഒരു അനുഭവം…
അത് പ്രണയം അല്ല.
ഒരു മനുഷ്യൻ
ആരെയെങ്കിലും സത്യമായി സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ…
അവൻ കൂടുതൽ ക്ഷമയുള്ളവനാകും.
കൂടുതൽ മൃദുവായവനാകും.
കൂടുതൽ ആഴമുള്ളവനാകും.
അവൻ പതുക്കെ
പൂർണ്ണമാകാൻ തുടങ്ങും.
പക്ഷേ ഇന്നത്തെ മനുഷ്യൻ
ആ പൂർണ്ണതയെ തേടുന്നില്ല.
അവൻ distraction തേടുന്നു.
Short-term happiness…
Temporary connection…
Surface-level attraction…
ഇവയെല്ലാം
“പ്രണയം” എന്ന പേരിൽ ജീവിക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ്
ഇന്ന് ഒരു നിശ്ശബ്ദ സത്യം നിലനിൽക്കുന്നത്.
മനുഷ്യൻ മുന്നോട്ട് പോയി.
പക്ഷേ ഹൃദയം പിന്നിലായി.
ഒടുവിൽ…
ഒരു ദിവസം
ഈ ഓട്ടം എല്ലാം അവസാനിക്കും.
പണം…
പദവി…
പ്രശസ്തി…
ഇവ ഒന്നും കൂടെ വരില്ല.
അപ്പോൾ
ഒരു ചോദ്യം മാത്രം ബാക്കി നിൽക്കും.
“എന്നെ സത്യമായി സ്നേഹിച്ച ഒരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു?”
“ഞാൻ ആരെയെങ്കിലും സത്യമായി സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
ആ ചോദ്യത്തിന്
“അതെ” എന്ന് പറയാൻ കഴിയുന്നവർ…
അവർ തോറ്റാലും
ജീവിതത്തിൽ ജയിച്ചവരാണ്.
പ്രണയം…
അതിനെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ മനുഷ്യൻ
എല്ലാം നേടിയാലും…
ഉള്ളിൽ
ആരും കേൾക്കാത്ത
ഒരു നിശ്ശബ്ദ ശൂന്യതയായി മാറും.
ദാമ്പത്യം തകരുന്നത്
എപ്പോഴും വലിയ സംഭവങ്ങളാൽ അല്ല.
പലപ്പോഴും
പ്രണയം മിണ്ടാതെ വിട്ടുപോകുമ്പോഴാണ്.
പറയാതെ പോയ വാക്കുകളിൽ…
കേൾക്കാതെ പോയ നിമിഷങ്ങളിൽ…
മനസ്സിലാക്കാതെ പോയ കണ്ണീരുകളിൽ…
ബന്ധങ്ങൾ പതുക്കെ
ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടാൻ തുടങ്ങുന്നു.
പ്രണയം കുറയുമ്പോൾ…
ശരിയായ ബന്ധം പോലും
ഒരേ വീട്ടിനുള്ളിൽ
രണ്ട് ഒറ്റപ്പെട്ട ഹൃദയങ്ങൾ
ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്ന
ഒരു നിശ്ശബ്ദ ദൂരമായി മാറും.
അരികിൽ ഉണ്ടായിട്ടും…
എത്തിപ്പെടാനാവാത്ത ഒരു ദൂരമായി.